هفتسین-هفتشین- هفتچین
و منشاء آن سینی سدر موسوی
مئهران باهارلی
سنت و مراسم کنونی هفتسین در پایتخت دولت تورک قاجار متاثر از سنت «سینی سدر» در عید پِسَح - پساخ یهودیان - موسویان بومی در سدهی نوزده فورم گرفته، سپس به سبب تبلیغ و معرفی از سوی نهادهای رسمی و رسانههای جمعی فارسی و دولتی ایران بویژه در دورهی پهلوی، در میان فارسها و برخی دیگر از مردمان در ایران مرسوم و متداول شده است.
نبود سابقهی سنت هفتسین در میان ملل ایرانیکزبان: هفتسین را یک پدیدهی بازمانده از دوران پیش از اسلام و مرتبط با سنتها و باورهای ایرانیک و امشاسپندان و .. دانستن، ادعاهایی بیمدرک و غیر جدی است. سنت چیدن سفرهی «هفتسین» آن چنان که امروز در میان قوم فارس امروزی (و یا تاجیکهای غربی سابق) در ایران معمول است، و یا «هفتشین» در میان تاجیکهای شرقی- افغانستان و آسیای میانه، رسمی کهن نیست. اشارهای به وجود آن در میان اقوام مسلمان در دوران اسلامی تا قرن بیستم میلادی هم وجود ندارد. سیاحان و مورخان سدهی ١٩ در گزارشهای عینی خود از آیینهای نوروز در ایران، به ندرت از وجود چنین رسمی در میان قوم فارس (تاجیک آن دوره) یاد کردهاند.
کلمات سنجد، سوماق، سمنو، سنبل، سرکه، سماور، ساعت، سکه، سیخ و ... که جزء «سفرهی هفتسین» (تاجیکهای غربی و یا فارسها)، و یا شهد و شکر و شراب و شمع و شایه و ... که جز «سفرهی هفتشین» (تاجیکهای شرقی) شمرده میشوند، هیچکدام ریشهی فارسی - ایرانیک ندارند.
این
رسم آنگونه که در ایران جا افتاده، هنوز بین ملت تاجیک در افغانستان و آسیای میانه
که دارای زبانی نزدیک به زبان فارسی است رواج ندارد. در میان دیگر اقوام و ملل ایرانیکزبان
غیر شیعی مانند بلوچها، پشتونها، کوردها و نیز زرتشتیان، سنت هفتسین شناخته شده
نیست. آشنائی تدریجی این گروهها با سنت مذکور، اغلب در اثر سیاست فارسسازی داخلی
و تبلیغات فرهنگی منطقهای دولت ایران در سده و دهههای اخیر است.


















.png)
.png)